Rodzaje klejów do okładzin

Ceramiczne i kamienne okładziny, aby mogły służyć przez wiele lat, muszą być układane przy zastosowaniu kleju dobranego w zależności od rodzaju podłoża i typu płytek. Wybór kleju ma znaczenie kluczowe, bowiem to właśnie on zapobiega odpadaniu i pękaniu kafli.

Rynkowa oferta klejów do ceramiki i kamienia jest bardzo szeroka. Bez większego trudu można dobrać produkt, który pozwoli na przyklejenie każdego rodzaju okładziny do niemal wszystkich podłoży. Sztuka wykonania trwałej powierzchni z glazury czy kamiennych płytek tkwi w doborze kleju – warstwa zaprawy musi likwidować naprężenia powstające między płytkami a podłożem, co zapobiega degradacji okładziny. Dlatego klej zawsze należy wybierać biorąc pod uwagę rodzaj podłoża, na którym będzie stosowany (ściana z płyt gipsowo-kartonowych, tynk cementowo-wapienny, stare płytki, powierzchnia pomalowana, itd.), typu płytek (glazura, klinkier, kamień, gres itp.), czynników eksploatacji przyszłej powierzchni (na zewnątrz, wewnątrz, pomieszczenie suche, wilgotne, powierzchnia poddawana częstym zmianom temperatury, jak np. ogrzewanie podłogowe) oraz rodzaju nawierzchni (ściana, posadzka).

Rodzaje klejów
Kleje do wykonywania wszelkiego rodzaju kamiennych i ceramicznych okładzin są sklasyfikowane podwójnie - według rodzaju użytego spoiwa oraz według właściwości fizyko-chemicznych, bezpośrednio definiujących zakres możliwych zastosowań. Obie klasyfikacje są jednak dość umowne, a producenci bardzo dowolnie nazywają swoje produkty. Dlatego przed zakupem warto przeczytać informację na opakowaniu, która zazwyczaj dokładnie wyjaśnia do jakich płytek, warunków i powierzchni nadaje się dany klej. W opisach zazwyczaj można znaleźć następujące dane:
Elastyczność – kleje o normalnym poziomie elastyczności najczęściej stosuje się do układania ceramiki wewnątrz pomieszczeń.  Produkty o podwyższonej elastyczności, opisywane jako elastyczne lub uelastycznione, są przeznaczone do mocowania płytek o dużych rozmiarach oraz do wszystkich nawierzchni narażonych na wysokie naprężenia pod wpływem częstych zmian temperatury (powierzchnie na zewnątrz pomieszczeń, ogrzewanie podłogowe).
Czas dojrzewania – to czas, jaki jest potrzebny na pełne przygotowanie kleju do nakładania na podłoże od momentu rozrobienia go z rozpuszczalnikiem (wodą lub środkiem specjalnym).
Czas zużycia – dokładnie przez taki czas będzie można używać rozrobionego kleju. Po jego upływie zacznie tracić swoje właściwości.
Czas korekcji – określa ile mamy czasu na skorygowanie położenia płytki po jej przyklejeniu.
Czas otwarty – to czas, przez jaki klej zachowuje pełnię właściwości od momentu nałożenia na podłoże i można kłaść płytki.
Temperatura użytkowa – informuje w jakim zakresie temperatur można stosować dany klej.
Czas pełnego wiązania – to czas osiągnięcia pełnej wytrzymałości użytkowej przez warstwę kleju – po jego upływie płytki, czy kamienne okładziny są gotowe do eksploatacji.
Przyczepność – ten parametr wyrażany jest w megapaskalach – takiej siły trzeba będzie użyć, aby oderwać płytkę od ściany po pełnym związaniu kleju.
Maksymalna grubość warstwy kleju – określa, czy klej służy jedynie do cienkowarstwowego przyklejania okładziny na równej nawierzchni (warstwa kleju nie przekracza z reguły 5 mm), czy można stosować grubą warstwę (przeciętnie do 2 cm) produktu wyrównując tym samym podłoże.
Zużycie – to informacja ile kilogramów danego kleju jest potrzebne do ułożenia płytek na powierzchni jednego metra kwadratowego.
Czas spoinowania – po jego upływie płytki można fugować.

Klasyfikacja klejów według rodzaju spoiwa
Kleje cementowe
 – ich głównym składnikiem jest cement portlandzki, szary lub biały. Parametry użytkowe (klej zwykły, mrozoodporny, wodoszczelny, elastyczny, wyrównujący itp.) nadają wypełniacze mineralne, polimery, chemiczne plastyfikatory i modyfikatory. Kleje tego typu zazwyczaj sprzedawane są w postaci suchych mieszanek do samodzielnego rozrabiania wodą.
Kleje żywiczne – zwane też żywicami epoksydowymi i poliuretanowymi. To produkty w pełni chemiczne. Najczęściej używa się ich do podłoży trudnych, narażonych na działanie wody lub chemikaliów, gdyż są wodoszczelne i mają dobrą przyczepność. Oferowane są zazwyczaj w postaci gotowych past lub dwóch składników do wymieszania bezpośrednio przed użyciem.
Kleje dyspersyjne – to elastyczne mieszanki spoiw organicznych. Stosowane są na powierzchniach, na których występują znaczne naprężenia, gdyż niwelują odkształcenia między podłożem, a płytkami.

Podział klejów według właściwości użytkowych
Kleje zwykłe
 – najczęściej spotykany rodzaj klejów, produkowanych na bazie szarego cementu. Przeznaczone są wyłącznie na równe, spójne podłoża mineralne. Nadają się do przyklejania płytek ściennych i podłogowych w typowych warunkach eksploatacji panujących we wnętrzach.
Kleje białe – przeznaczone do płytek z marmuru, piaskowca i innych jasnych, nasiąkliwych kamieni, które łatwo i trwale przebarwiają pod wpływem szarego cementu - dlatego są produkowane na bazie cementu białego.
Kleje uniwersalne – produkty o szerokim spektrum zastosowań. Nadają się do przyklejania większości płytek ściennych i podłogowych w różnych warunkach. Oferowane są zaprawy zwykłe, mrozoodporne, wodoodporne, elastyczne. Produkty tego typu są dostępne w szerokiej gamie kolorów.
Kleje elastyczne – ten typ klejów należy stosować we wszystkich miejscach narażonych na działanie wysokiej temperatury i jej gwałtowne skoki. Dobrze sprawdzają się na zewnątrz budynków, a wewnątrz do wykonywania okładzin na ogrzewaniu podłogowym.
Kleje szybkowiążące – po płytkach przyklejonych tego rodzaju klejami można chodzić już po kilku godzinach, zamiast po upływie około doby, jak w przypadku większości innych klejów.
Kleje wysokoprzyczepne – służą do przyklejania płytek o niskiej nasiąkliwości np. gresu, czy klinkieru. Dobrze sprawdzają się też do układania glazury i terakoty na podłożach zabrudzonychzanieczyszczeniami stałymi, np. resztkami starej zaprawy, czy kleju po zerwaniu wykładziny.
Kleje upłynnione – służą do przyklejania płytek o dużej powierzchni, gdyż dokładniej od gęstszych produktów wypełniają przestrzeń pod okładzinami. Duża, jednolita powierzchnia ceramiczna, czy kamienna, poddana naciskowi odkształca się w znacznym stopniu. Pozostawienie pod płytkami przestrzeni niewypełnionych zaprawą spowodowałoby ich pękanie nawet przy niewielkiej sile nacisku.

Autor: 

Treść wiadomości
E-mail
Wynik dodawania 2 + 2*